„Z różowym czołem, pokrytym kropelkami potu, Sztajsowa błyszczącymi szpicami szybko liczyła białe nicianeoczka. Dzierżawca, wyciągnąwszy przed siebie nóżki w lakierkach, drzemał na krzesełku, ciemieniem dotykając boazerii. Oboje poruszyli się z niezadowoleniem, gdy w progu — a zatem poniekąd na tle rzeki — ukazała się "wysoka, koścista sylweta wczorajszego gościa w panamie. Nowy bywalec „Sportowej" pośpieszył ująć ich swą serdecznością.
— A zatem proszę zobaczyć, wróciłem do państwa. Spędziłem wczoraj wieczór w lunaparku, tak jak to mi pan radził. Ale rozczarowałem się. Cha! — zawołał Leon. Zdawało się, że oto stary znajomy wita starych znajomych. Oczy świeciły mu się posłusznie i sympatyzujące — Podrzędna„knajpa! Choć jest itam weranda, jak to pan zapowiadał — za to pożal się Boże, co za bufet. Nic oprócz wódki i piwa. U pana tu znacznie lepiej, znacznie.
— Uszanowanie naszemu łaskawcy — zerwał się pan dzierżawca. — To wielki dla nas zaszczyt, tylko czy nie za duszno dzisiaj, czy nie za parno — dodał nieco kwaśno. — Oczywiście lepsza klientela, że tak się wyrażę, osobistości o kulturalnych wymaganiach zawsze do nas wracają. Tylko że... czemu się tu mogą przyglądać, proszę łaskowcy Nie wiem, czy czyjś wzrok może cieszyć widok cudzego bankructwa! nie wiem, czy to miły widok! Czy usiądzie pan jak,wczoraj przy tym stoliku“(3)