„Ruszyli ku przodowi wozu.
— To nasz nowy towarzysz, Jessie. Nazywa się Karol Gordon. A to moja żona Jessie i mój syn Jack. Myślę, że będzie nam razem dobrze, a jak nie, to się rozstaniemy.
Gordon przytaknął niezbyt skwapliwie. Myśl o rozstaniu na pustkowiu (a przed nim było tylko pustkowie, nic więcej) mogła przerazić najodważniejszego. Wydaje się, że stary Heart, który coś tam majstrował przy uprzęży mułów, zrozumiał rzecz podobnie.
— No, no. Nie będzie aż tak źle. A gdyby nawet... Nikt nie powie, że Samuel Heart zostawił samotnego człowieka bez konia w miejscu, gdzie diabeł odbywa swe harce, a powiadają, iż Złe Ziemie to diabelskie królestwo. No, ruszajmy!
— Przecież ja tak nie myślałem — usprawiedliwiał się Ab. — Tylko tak jakoś wypadło.
— Drobiazg — stwierdził Gordon i wskoczył na siodło.
— Wszystko w porządku — zapytał Samuel Heart zajmując miejsce na koźle. — Buda zapięta Uważajcie na tył wozu. Nie ma nigdzie tylu złodziei co w mieście. Wio, małe! Naprzód, Katy! Ciągnij, Kully!
Muły szarpnęły, obłoczek kurzu zbił się spod kopyt.
— Co to znaczy Kully — zagadnął Gordon młodego Hearta.
Posuwali się strzemię w strzemię tuż za wozem.
— Doprawdy nie wiem. Takie imię, jak mi powiadano, nosiła kotka mego pradziadka Jonathana i kotka mego dziadka, i kotka mego ojca, dopóki nie utonęła w studni. Więcej kotów“(5)