„Na skraju lasu, w cieniu drzew, szeregi namiotów. Nadzieja na zasłużony odpoczynek. Nic z tego. Przecież dowódca pułku musi dokonać przeglądu poszczególnych batalionów, które kompaniami rozciągnęły się na rozległej polanie.
Dowódca pojawia się na karym koniu. Pada komenda — W batalionach prezentuj broń! Na prawo patrz! Stoję wraz z innymi w nakazanej postawie. Przed piersiami trzymam karabin. Dowódca wolno przejeżdża przed frontem. Jakże to długo trwa! Ręce mdleją, pot zalewa oczy. Niemal do krwi zagryzam wargi. Kątem oka widzę, jak tu i tam chwieją się w szeregach karabiny i osuwają co słabsi ludzie, przyciskani do ziemi ciężarem wyposażenia. I pierwsza nieśmiała wątpliwość — a gdyby teraz przyszło stawić czoło nieprzyjacielowi Jaki może być wynik walki po tak wyczerpującym marszu i z tak dużym obciążeniem...
Wreszcie koniec kilkutygodniowej mordęgi na piaszczystym poligonie. Wracamy piechotą do Komorowa i znowu „omnia mea mecum porto", oczywiście teraz też na własnym grzbiecie.
Żegnamy pułk manewrowy, kończąc definitywnie z wyszkoleniem piechoty. Czeka nas pancerny obóz w Biedrusku pod Poznaniem — prawie wyłącznie zajęcia motorowe, nauka jazdy na sprzęcie pancernym, ostre strzelania i ćwiczenia czołgowe.“(2)